មគ្គុទ្ទេសក៍អ្នកលេងចំពោះការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីក
ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំជើង កម្លាំង និងការបង្វិលបាល់ មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងបំផុតទេ។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួតពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ គោលដៅគឺបញ្ជូនបាល់ឲ្យឆ្លងជញ្ជាំង ហើយធ្លាក់ចុះក្នុងតំបន់ពិបាកសម្រាប់អ្នកចាំទី។ ការទាត់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងផ្តល់ភាពជាក់លាក់ខ្ពស់ ខណៈការទាត់ដោយខ្សែស្បែកជើងផ្តល់ល្បឿន និងបង្វិលតិចជាង។ ចម្ងាយប្រហែល ២០ ទៅ ២៥ម៉ែត្រ សមស្របសម្រាប់ការទាត់កោង ខណៈចម្ងាយលើស ២៥ម៉ែត្រត្រូវការកម្លាំង និងការគណនាគន្លងបាល់បន្ថែម។ ច្បាប់ទី ១៣ របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ កំណត់លក្ខខណ្ឌសម្រាប់ការទាត់បាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងប្រយោល។ អនុវត្តលំដាប់ ៦ជំហាន រៀនអានជញ្ជាំង និងកែចំណុចប៉ះបាល់រាល់លើក។
នៅពេលអ្នកឈរនៅចម្ងាយប្រហែល ២២ម៉ែត្រពីទីជ្រុង អ្នកចាំទីកំពុងរៀបចំជញ្ជាំង ហើយមិត្តរួមក្រុមកំពុងរង់ចាំសញ្ញា អ្នកត្រូវសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លីថានឹងទាត់កោង ឬទាត់ត្រង់។ ប្រសិនបើអ្នករត់ចូលលឿនពេក បាល់អាចហោះខ្ពស់ដូចបំណងប្រាថ្នាដែលគ្មានផែនការ។ សូមសង្កេតចំនួនកីឡាករក្នុងជញ្ជាំង ទីតាំងអ្នកចាំទី និងខ្យល់ មុនពេលជ្រើសរើសបច្ចេកទេស។
អានបច្ចេកទេសលម្អិតបន្ថែមតាមប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ៖ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]
តើអ្វីខ្លះត្រូវបានប្រៀបធៀប?
ការទាត់ហ្វ្រីឃីកមានបួនវិធីសំខាន់ដែលត្រូវប្រៀបធៀប៖ ការទាត់កោងដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ការទាត់ត្រង់ដោយខ្សែស្បែកជើង ការទាត់បាល់បង្វិលតិច និងការទាត់បញ្ជូនទៅមិត្តរួមក្រុម។ វិធីនីមួយៗមានគោលដៅខុសគ្នា ដូច្នេះមិនមានបច្ចេកទេសមួយដែលល្អបំផុតសម្រាប់គ្រប់ចម្ងាយ និងគ្រប់ទីតាំងឡើយ។ ចម្ងាយ ២០ម៉ែត្រជាមួយជញ្ជាំងកីឡាករ ៤នាក់ ត្រូវការកោងខុសពីចម្ងាយ ៣០ម៉ែត្រដែលមានកន្លែងទូលាយ។
ចំណុចប្រៀបធៀបសំខាន់ៗមានដូចខាងក្រោម៖
- ភាពជាក់លាក់៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងល្អជាងសម្រាប់បាល់កោងចូលជ្រុង។
- ល្បឿន៖ ខ្សែស្បែកជើងផ្តល់កម្លាំងខ្លាំង ប៉ុន្តែត្រូវគ្រប់គ្រងទិសដៅឲ្យបានល្អ។
- កម្ពស់៖ បាល់ត្រូវឡើងលើជញ្ជាំង ប៉ុន្តែមិនគួរឡើងខ្ពស់ដល់បាត់ឱកាស។
- ការបង្វិល៖ ការបង្វិលចំហៀងធ្វើឲ្យបាល់កោង ខណៈការបង្វិលថយក្រោយជួយឲ្យបាល់ធ្លាក់។
- ការបោកបញ្ឆោត៖ ការចាប់ផ្តើមរត់ដូចជានឹងទាត់ទៅជ្រុងមួយ ប៉ុន្តែប្តូរគោលដៅ អាចធ្វើឲ្យអ្នកចាំទីអានខុស។
តាមច្បាប់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចបញ្ចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតជាមុន។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកមើលជាច្រើនភ្លេច ហើយក៏ជាហេតុដែលអ្នកខ្លះអបអរមុនពេលចាំបាច់—គណិតវិទ្យានៃការប្រកួតមិនសូវអាណិតអ្នករំភើបពេកទេ។ ឯកសារច្បាប់បានបញ្ជាក់ថា «បាល់ត្រូវទាត់ពីទីតាំងដែលការបំពានបានកើតឡើង» ដោយមានករណីលើកលែងជាក់លាក់សម្រាប់តំបន់ខ្លះ។
តើត្រូវរៀបចំខ្លួន និងវាយតម្លៃបាល់ដំបូងយ៉ាងដូចម្តេច?
ការរៀបចំល្អមានន័យថា អ្នកត្រូវវាយតម្លៃចម្ងាយ ទិសខ្យល់ ចំនួនកីឡាករក្នុងជញ្ជាំង និងទីតាំងអ្នកចាំទី មុនពេលជ្រើសរើសកម្លាំង។ ដាក់បាល់ឲ្យស្ថិតស្ថេរ ជ្រើសរើសចំណុចគោលដៅពីរ ហើយកំណត់ចំនួនជំហានរត់ចូលឲ្យដដែល ដើម្បីកាត់បន្ថយភាពចៃដន្យក្នុងការទាត់។
ចាប់ផ្តើមដោយដាក់បាល់ឲ្យផ្នែកដែលមានសន្ទះខ្យល់បែរចុះក្រោម ប្រសិនបើស្ថានភាពទីលានអនុញ្ញាត ព្រោះវាអាចធ្វើឲ្យបាល់មានទម្រង់ស្មើជាងមុន។ ដើរថយក្រោយ ៣ទៅ៥ជំហាន ហើយបែរមុំប្រហែល ៣០ទៅ៤៥ដឺក្រេពីទិសគោលដៅ សម្រាប់ការទាត់កោងដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង។ ប្រសិនបើប្រើជើងស្តាំ សូមដាក់ជើងទ្រនៅចំហៀងបាល់ប្រហែល ១៥សង់ទីម៉ែត្រ ដោយម្រាមជើងចង្អុលទៅគោលដៅ។ កុំឈរជិតពេក ព្រោះមុំរត់ចូលនឹងខូច ហើយកុំថយឆ្ងាយពេក ព្រោះអ្នកនឹងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។ អ្នកអាចប្រើវិធីវាស់សាមញ្ញ៖ ចម្ងាយ ២០ម៉ែត្រ ជញ្ជាំង ៤នាក់ និងអ្នកចាំទីឈរជិតជ្រុង គួរចាប់ផ្តើមដោយកម្លាំងប្រហែល ៦០ទៅ៧០ភាគរយ មិនមែនបាញ់ពេញកម្លាំងទេ។
សម្រាប់ការទាត់នៅការប្រកួតផ្លូវការ ត្រូវពិនិត្យថាបាល់នៅស្ងៀម ហើយកីឡាករគូប្រកួតស្ថិតនៅចម្ងាយយ៉ាងតិច ៩,១៥ម៉ែត្រ តាមគោលការណ៍ច្បាប់ការប្រកួត។ សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស ក៏បង្ហាញការបកស្រាយអំពីចម្ងាយ និងនីតិវិធីនៃការទាត់បាល់ពិន័យ។ ព័ត៌មានជាក់ស្តែងនេះសំខាន់ជាងការចម្លងក្បាច់របស់កីឡាករល្បីៗ ព្រោះក្បាច់ល្អនៅទីលានខុសច្បាប់ គឺជាក្បាច់ដែលមានតម្លៃរំពឹងទុកស្មើសូន្យ។
ឥឡូវនេះ អ្នកអាចរៀនលំដាប់ជំហានអនុវត្តជាក់ស្តែងបាន៖
- សម្គាល់ជ្រុងដែលអ្នកចង់ឲ្យបាល់ធ្លាក់។
- កំណត់កម្ពស់ត្រូវឆ្លងកាត់ជញ្ជាំង។
- ដាក់ជើងទ្រឲ្យស្មើនឹងបាល់ និងចង្អុលទៅគោលដៅ។
- រត់ចូលដោយល្បឿនថេរ មិនបង្កើនល្បឿននៅជំហានចុងក្រោយ។
- ប៉ះបាល់នៅផ្នែកខាងក្រោម និងចំហៀងតាមប្រភេទកោងដែលចង់បាន។
- បន្តចលនាជើងទៅទិសគោលដៅ ហើយរក្សាខ្លួនឲ្យមានតុល្យភាព។
សម្រាប់ការសិក្សាអំពីយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម អ្នកអាចមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ពិន័យ និងការរៀបចំជញ្ជាំង]
ចង់ស្គាល់ការវិភាគបាល់ទាត់បន្ថែមទៀតមែនទេ? សូមចូលទៅកាន់មាតិកាដែលរៀបចំដោយ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។
តើបច្ចេកទេសនេះអាចទប់ទល់នឹងស្ថានភាពណាខ្លះ?
ការទាត់កោងមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់នៅពេលបាល់ស្ថិតចម្ងាយ ១៨ទៅ២៥ម៉ែត្រ ហើយជញ្ជាំងរារាំងផ្លូវត្រង់ទៅទីជ្រុង។ ការទាត់ត្រង់ដោយកម្លាំងសមស្របល្អជាងនៅចម្ងាយលើស ២៥ម៉ែត្រ ឬនៅពេលអ្នកចាំទីឈរខុសទីតាំង។ ការបញ្ជូនបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុមក៏មានតម្លៃខ្ពស់ នៅពេលជញ្ជាំងមានកីឡាករច្រើន ហើយខាងក្រោយជញ្ជាំងមានតំបន់ទំនេរ។
ចំណុចសំខាន់គឺការអានជញ្ជាំង មិនមែនការមើលទីជ្រុងតែមួយទេ។ ប្រសិនបើជញ្ជាំងមានកីឡាករ ៥នាក់ បាល់កោងលើជញ្ជាំងអាចត្រូវការកម្ពស់ខ្ពស់ជាងធម្មតា ប៉ុន្តែវានឹងបាត់ល្បឿននៅពេលធ្លាក់ចុះ។ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីឈរបិទជ្រុងជិត អ្នកអាចប្រើការទាត់ទៅជ្រុងឆ្ងាយ ដោយបង្កើនការបង្វិលចំហៀង និងបន្ថយកម្លាំងបន្តិច។ ករណីជាក់ស្តែងដែលអ្នកលេងកម្រនិយាយដល់គឺខ្យល់បក់ចំហៀង៖ ខ្យល់បក់ទៅស្តាំត្រូវការកែគោលដៅទៅឆ្វេងបន្តិច ប៉ុន្តែការកែច្រើនពេកអាចធ្វើឲ្យបាល់ចេញក្រៅទីលាន។
យុទ្ធសាស្ត្រតាមស្ថានភាពអាចរៀបចំដូចនេះ៖
- ចម្ងាយ ១៨ទៅ២០ម៉ែត្រ៖ ប្រើបាល់កោង និងកម្លាំងមធ្យម។
- ចម្ងាយ ២១ទៅ២៥ម៉ែត្រ៖ ប្រើការកោងបញ្ចូលជាមួយកម្ពស់ឆ្លងជញ្ជាំង។
- ចម្ងាយ ២៦ទៅ៣០ម៉ែត្រ៖ ផ្តោតលើល្បឿន និងការធ្លាក់បាល់នៅមុខអ្នកចាំទី។
- ខ្យល់ខ្លាំង៖ បន្ថយការបង្វិល ហើយទាត់ទៅតំបន់ធំជាងជ្រុងតូច។
- ជញ្ជាំងកីឡាករច្រើន៖ ពិចារណាបញ្ជូនបាល់ទាបទៅមិត្តរួមក្រុម។
ក្នុងការវិភាគរបស់ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក អ្នកគួរកត់ត្រា ៤ទិន្នន័យរាល់ការហ្វឹកហាត់៖ ចម្ងាយ កម្លាំង ប្រភេទការបង្វិល និងកន្លែងដែលបាល់ធ្លាក់។ បន្ទាប់ពី ២០លើក អ្នកនឹងឃើញលំនាំថាបាល់ខកខានដោយសារកម្ពស់ ឬដោយសារទិសដៅ។ នេះជាវិធីមានប្រយោជន៍ជាងការនិយាយថា «ជើងថ្ងៃនេះមិនសូវល្អ» ដែលជាការពន្យល់មានអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែគ្មានទិន្នន័យ។
សូមពិនិត្យមគ្គុទ្ទេសក៍បន្ថែមអំពី [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ ការវិភាគស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់]
តើអ្នកចង់ប្រៀបធៀបគន្លងបាល់ និងជម្រើសយុទ្ធសាស្ត្រឲ្យបានច្បាស់ជាងនេះទេ? មាតិកាបន្ថែមអាចជួយឲ្យការហ្វឹកហាត់មានទិសដៅ។
តើរបៀបទាត់ហ្វ្រីឃីកនេះមានចំណុចខ្សោយអ្វីខ្លះ?
ចំណុចខ្សោយធំបំផុតគឺការពឹងផ្អែកលើភាពស្មើគ្នានៃការប៉ះបាល់ និងការគ្រប់គ្រងកម្លាំង។ ការកោងខ្លាំងពេកអាចធ្វើឲ្យបាល់បាត់ល្បឿន ការទាត់ខ្លាំងពេកអាចធ្វើឲ្យបាល់ហោះលើទីជ្រុង ហើយការដាក់ជើងទ្រខុសត្រឹម ៥សង់ទីម៉ែត្រអាចប្តូរទិសបាល់យ៉ាងច្រើន។ លើសពីនេះ អ្នកចាំទីដែលអានបានល្អអាចបន្ថយអត្ថប្រយោជន៍នៃការទាត់កោង ដោយផ្លាស់ទីមួយជំហានទៅជ្រុងឆ្ងាយ។
កំហុសដែលជួបញឹកញាប់មានដូចខាងក្រោម៖
- រត់ចូលលឿនពេក ហើយប៉ះបាល់មិនត្រង់កណ្តាល។
- ដាក់ជើងទ្រឆ្ងាយពេក ធ្វើឲ្យរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ។
- មើលទីជ្រុងជាប់រហូត រហូតភ្លេចពិនិត្យទីតាំងអ្នកចាំទី។
- ប៉ះបាល់ខ្ពស់ពេក ធ្វើឲ្យបាល់ឡើងលើជញ្ជាំង ប៉ុន្តែមិនធ្លាក់ចុះទាន់ពេល។
- ប្រើកម្លាំងដូចគ្នាសម្រាប់ចម្ងាយ ២០ម៉ែត្រ និង ៣០ម៉ែត្រ។
- មិនរៀបចំផែនការបម្រុង ប្រសិនបើអ្នកចាំទីប្តូរទីតាំង។
វិធីកែគឺកាត់បន្ថយអថេរមួយក្នុងពេលតែមួយ។ ឧទាហរណ៍ អនុវត្ត ១០លើកដោយរក្សាចម្ងាយ និងគោលដៅដដែល ប៉ុន្តែប្តូរតែចំណុចប៉ះបាល់។ បន្ទាប់មកអនុវត្ត ១០លើកទៀតដោយរក្សាចំណុចប៉ះដដែល ប៉ុន្តែប្តូរកម្លាំង។ វិធីនេះអាចបំបែកមូលហេតុបានល្អជាងការប្តូររត់ចូល មុំជើង កម្លាំង និងគោលដៅក្នុងការទាត់តែមួយ។ ប្រសិនបើមានការឈឺកជើង ឈឺជង្គង់ ឬឈឺសរសៃពួរ ត្រូវបញ្ឈប់ការហ្វឹកហាត់ ហើយស្វែងរកការណែនាំពីអ្នកជំនាញសុខភាព។
តើការហ្វឹកហាត់ហ្វ្រីឃីកមានតម្លៃប្រើប្រាស់ដែរឬទេ?
ការហ្វឹកហាត់ហ្វ្រីឃីកមានតម្លៃខ្ពស់ ប្រសិនបើអ្នកវាស់លទ្ធផលតាមភាពជាក់លាក់ និងការសម្រេចចិត្ត មិនមែនតាមចំនួនបាល់ដែលចូលទីតែមួយមុខទេ។ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពគឺបែងចែកការហ្វឹកហាត់ជា ៣ផ្នែក៖ បច្ចេកទេសប៉ះបាល់ ៤០ភាគរយ ការអានស្ថានភាព ៣០ភាគរយ និងការទាត់ក្រោមសម្ពាធ ៣០ភាគរយ។ រូបមន្តនេះមិនមែនជាច្បាប់សកលទេ ប៉ុន្តែវាជាការបែងចែកដែលធ្វើឲ្យអ្នកមិនចំណាយពេលទាំងអស់លើការទាត់ដោយគ្មានអ្នកចាំទី និងគ្មានជញ្ជាំង។
ផែនការហ្វឹកហាត់ ៣០នាទីអាចមានដូចនេះ៖
- ៥នាទី៖ កម្តៅសាច់ដុំ និងចលនាកជើង។
- ១០នាទី៖ ទាត់ទៅគោលដៅពីចម្ងាយ ១៨ទៅ២២ម៉ែត្រ។
- ៨នាទី៖ ទាត់លើជញ្ជាំងដែលមានកីឡាករ ៣ទៅ៥នាក់។
- ៥នាទី៖ ប្តូរជ្រុងតាមទីតាំងអ្នកចាំទី។
- ២នាទី៖ កត់ត្រាលទ្ធផល និងកំហុសសំខាន់បំផុត។
ច្បាប់សុវត្ថិភាពគឺមិនត្រូវបង្កើនចំនួនការទាត់លឿនជាងសមត្ថភាពរាងកាយឡើយ។ បើការទាត់ ២០លើកដំបូងមានភាពជាក់លាក់ ប៉ុន្តែ ១០លើកបន្ទាប់ចាប់ផ្តើមបាត់ទិស នោះតម្លៃរំពឹងទុកនៃការបន្តហ្វឹកហាត់កំពុងធ្លាក់ចុះ។ ឈប់សម្រាក ៣ទៅ៥នាទី អាចល្អជាងការបង្ខំខ្លួនឲ្យទាត់បន្ថែម ២០លើកដោយទម្រង់ខុស។ នៅពេលតាមដានការប្រកួតពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ សូមសង្កេតមិនត្រឹមតែគ្រាប់បាល់ទេ ប៉ុន្តែសង្កេតការរៀបចំជញ្ជាំង ការបន្លំរត់ និងទីតាំងមិត្តរួមក្រុមផងដែរ។
សរុបមក របៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកដែលល្អបំផុតគឺការរួមបញ្ចូលបច្ចេកទេស ការអានស្ថានភាព និងទិន្នន័យហ្វឹកហាត់។ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹកអាចជួយរៀបចំការយល់ដឹងអំពីយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការវិភាគការប្រកួត ប៉ុន្តែការអនុវត្តនៅទីលាននៅតែជាផ្នែកដែលមិនអាចជំនួសបាន។ កុំវាស់ភាពជោគជ័យតាមការចូលទីមួយលើក; វាស់តាមចំនួនបាល់ដែលទៅដល់តំបន់គោលដៅក្នុង ២០លើក ហើយកែអថេរមួយៗឲ្យបានច្បាស់។
ចង់បន្តសិក្សាព័ត៌មានបាល់ទាត់ពិភពលោក និងការវិភាគឆ្នាំ ២០២៦ទៀតឬ? ចាប់ផ្តើមពីមគ្គុទ្ទេសក៍របស់ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើបាល់ហ្វ្រីឃីកជាអ្វី?
ចម្លើយ៖ បាល់ហ្វ្រីឃីកគឺជាការចាប់ផ្តើមការប្រកួតឡើងវិញ បន្ទាប់ពីកីឡាករម្នាក់ប្រព្រឹត្តការបំពានច្បាប់។ វាអាចជាបាល់ពិន័យផ្ទាល់ ដែលអាចទាត់ចូលទីដោយផ្ទាល់ ឬបាល់ពិន័យប្រយោល ដែលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតជាមុន។ ច្បាប់ទី ១៣ របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ កំណត់លក្ខខណ្ឌសំខាន់ៗ រួមទាំងការដាក់បាល់ឲ្យស្ងៀម និងចម្ងាយ ៩,១៥ម៉ែត្ររបស់គូប្រកួត។
សំណួរ៖ តើត្រូវទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកដោយជំហានណាខ្លះ?
ចម្លើយ៖ ត្រូវសម្គាល់គោលដៅ ជ្រើសរើសមុំរត់ចូល ដាក់ជើងទ្រជិតបាល់ ប៉ះបាល់តាមចំណុចដែលបានកំណត់ ហើយបន្តចលនាជើងទៅទិសគោលដៅ។ សម្រាប់បាល់កោងដោយជើងស្តាំ មុំរត់ចូលប្រហែល ៣០ទៅ៤៥ដឺក្រេ និងការប៉ះផ្នែកខាងក្រោមចំហៀងអាចបង្កើតការបង្វិលបាន។ អនុវត្តពីចម្ងាយ ១៨ទៅ២២ម៉ែត្រមុននឹងបង្កើនចម្ងាយ។
សំណួរ៖ តើការទាត់កោងខុសពីការទាត់ត្រង់យ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការទាត់កោងប្រើការប៉ះផ្នែកចំហៀងនៃបាល់ ដើម្បីបង្កើតការបង្វិល និងប្តូរទិសនៅលើអាកាស ខណៈការទាត់ត្រង់ផ្តោតលើល្បឿន និងគន្លងខ្លីជាង។ ការកោងសមស្របសម្រាប់ឆ្លងជញ្ជាំងនៅចម្ងាយ ១៨ទៅ២៥ម៉ែត្រ។ ការទាត់ត្រង់សមស្របនៅពេលមានចន្លោះទូលាយ ឬអ្នកចាំទីឈរខុសទីតាំង។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់ហ្វ្រីឃីកហោះលើទីជ្រុង?
ចម្លើយ៖ បាល់ហោះលើទីជ្រុងជាទូទៅបណ្តាលមកពីជើងទ្រដាក់នៅខាងក្រោយបាល់ រាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ ឬប៉ះផ្នែកខាងក្រោមខ្លាំងពេក។ សូមដាក់ជើងទ្រនៅចំហៀងបាល់ប្រហែល ១៥សង់ទីម៉ែត្រ ហើយរក្សាទ្រូងឲ្យផ្អៀងទៅមុខបន្តិច។ កាត់បន្ថយកម្លាំងពី ១០០ភាគរយមក ៦០ទៅ៧០ភាគរយ ហើយកត់ត្រាកម្ពស់បាល់ក្នុងការទាត់ ១០លើកបន្ទាប់។
សំណួរ៖ តើត្រូវហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មានលើកក្នុងមួយសម័យ?
ចម្លើយ៖ សម្រាប់អ្នកលេងទូទៅ ការទាត់មានគុណភាព ២០ទៅ៣០លើកក្នុងមួយសម័យគ្រប់គ្រាន់ ប្រសិនបើមានការសម្រាក និងកត់ត្រាលទ្ធផល។ ចាប់ផ្តើមដោយការកម្តៅសាច់ដុំ ៥នាទី បន្ទាប់មកបែងចែកការទាត់ទៅជាគោលដៅជ្រុងឆ្វេង ជ្រុងស្តាំ និងការបញ្ជូន។ ប្រសិនបើទម្រង់ជើងចាប់ផ្តើមខូច ឬមានការឈឺចាប់ ត្រូវបញ្ឈប់ មិនត្រូវបន្តដោយសារតែចង់បំពេញចំនួនឡើយ។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗដើម្បីរៀនទាត់ហ្វ្រីឃីកឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះអ្នកអាចចាប់ផ្តើមដោយបាល់ដែលមានសម្ពាធត្រឹមត្រូវ កោណសម្គាល់គោលដៅ និងជញ្ជាំងកីឡាករ ឬសញ្ញាសម្គាល់ជំនួស។ ការមានកាមេរ៉ាទូរសព្ទអាចជួយពិនិត្យមុំរត់ចូល និងចំណុចប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់។ សំខាន់បំផុតគឺរក្សាចម្ងាយ គោលដៅ និងចំនួនការទាត់ឲ្យមានស្តង់ដារដដែល។
សំណួរ៖ តើគួរធ្វើអ្វី ប្រសិនបើអ្នកចាំទីអានការទាត់បាន?
ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីអានការកោងបាន សូមប្តូរគោលដៅ ឬប្រើការបញ្ជូនបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុមជំនួសការទាត់ចូលទីដោយផ្ទាល់។ អ្នកអាចប្រើការរត់បន្លំ ប្តូរជ្រុងនៅវិនាទីចុងក្រោយ ឬទាត់បាល់ទាបទៅចំហៀងជញ្ជាំង ប្រសិនបើមិត្តរួមក្រុមបានរៀបចំត្រឹមត្រូវ។ កុំប្តូរបច្ចេកទេសដោយចៃដន្យ; សង្កេតទីតាំងអ្នកចាំទី និងជញ្ជាំងជាមុនសិន។